tomrens liv

lørdag, desember 16, 2006

Vandring til stallen

Det er desember, og det er snart jul. Fokuset er på noko som skjedde ei mørk natt for ca. 2000 år sidan. Eit ungt par var på veg frå Nasaret til Betlehem for å skrive seg i manntalet, og tida var komen då ho skulle føde det første barnet sitt. Vi veit korleis det gjekk. Dei måtte ta til takke med ein stall, og der kom fødselen. Det nyfødde barnet vart stellt og lagt i ei krybbe, i dyra sitt matfat.

Vandring anno 2006.
Denne forteljinga vert fortalt om igjen og om igjen år etter år, og det kan skje på ulike måtar. Ein måte er å leike det sjølv. Det er det som skjer når barn frå 4 til 7 år er med på julevandring. Første dagane i desember kom barnehage og 1. og 2. klasse på Skotfoss til kyrkja for å vere med på dette.
Det første som skjer er at barna vert tekne inn i eit rom i kyrkja. Der er det ein vaksen person, ofte leiaren for vandringa, som kler seg ut som keisar Augustus. Han fortel at keisaren ville ha oversikt om kor mange som budde i det store riket hans. Derfor måtte alle reise og skrive seg i manntalet. Han fortel også om dei tre vise menn frå Aust som såg stjerna, og som skjønte at noko spesielt skulle skje. Då vert tre barn kledde ut som vismenn med kroner på hovudet, kapper over skuldrene og gull, røykelse eller myrra i hendene. Så går alle ut av rommet, og vandringa startar.
Ein går til hovudinngangen på kyrkja. Augustus bankar tre gongar på døra, og så kjem engelen Gabriel ut. Alle får kome inn, og Gabriel fortel litt om det som skal skje, og så vert nokre barn plukka ut til å vere englar saman med Gabriel. Dei får på seg kvite kapper, glitter i håret og lys i handa, og dei øver på englesongen "Ære vere Gud ... ", før ein opnar døra inn til kyrkjerommet og vandringa kan halde fram.
Etter nokre turar opp og ned og mellom benkeradene ender ein opp ved bålet utanfor Betlehem. Der fortel Augustus om gjetarane julenatt, og så får nokre barn kle seg ut som gjetarar med hovudplagg og stav i handa.
På vegen mot Betlehem stoppar ein ved adventstaken der ein tenner lysa og syng "Tenn lys" før ein plukkar ut nokon til å vere Josef og Maria og verten i herberget.
Til slutt når vi målet, Betlehem. Josef og Maria er så trøytte etter den lange vandringa, men dei slit med å finne overnattingsplass. Siste utveg blir å banke på ved eit herberge, og jammen er det fullt der også. Men så får verten ein underleg tanke: Dei kan få vere i stallen. Det er ikkje den beste plassen å føde på, men det er det beste han har, og Josef må seie takk for tilbodet.
Og til slutt samlast alle der, dei stolte foreldra, gjetarane som fekk storbesøk frå himmelen og dei rike vismennene langt borte frå. Og midtpunktet er det lille barnet som ligg og sov i dyra sitt matfat. Alt såg så lite og usselt ut, men samstundes var det så forunderleg stort. Og jammen sneik ikkje Augustus seg med også.

Gran Canaria - på leit etter delfin

Det er varmt i sjøen rundt Kanariøyene, og der kan vere spennande dyr å sjå. Eit av desse er delfin. Det er for meg eit fasinerande dyr, og det hadde vore moro å verkeleg sett eit ein gong.
På hamna i Puerto Rico var der båtar som reiste på delfin-safari då målet var å sjå desse flotte dyra. Der var også ferger som gjekk til ein koseleg fiskarby ikkje så langt borte, og som av og til la turen om delfin-området eit stykke ute på sjøen. Vi vart med på ein slik tur ein dag.


Delfinen hadde lunchpause.
Vi reiste utover, og vi speida og vi speida, men ingen delfin var å sjå. Etter ei tid foreslo eg at nokon kunne hoppe i sjøen, og så kunne vi andre leike at det var ein delfin, men det fall ikkje heilt i smak.
Vi hadde ein flott båttur. Det var blå himmel og roleg sjø, så vi hadde det så fint som vi kunne ha det, men vi måtte sette kursen mot land utan å ha sett nokon delfin. Slik er det av og til, men kanskje vi har betre lykke ein annan gong.

Fiskarbyen Mogan.


Ferga gjekk inn til byen Mogan. Det var ein forholdsvis liten by. Den var ikkje så prega av turisme som Puerto Rica, men der var ein del turistar å sjå likevel. Folk jobba på båtane sine rundt om, og der var mottak av fisk. Gatene var fint dekorert med blomar, og der var litt trange og koseleg gater å gå i. Dette var ein fin by.


Vi rusla litt rundt og kike og handla, og så var det å finne vegen til stranda. Alle plassar med respekt for seg sjølv hadde ei badestrand. Det var varmt denne dagen, og det var lite vind. Derfor var det til tider trykkande å ligge på stranda. Det hjalp med ein parasoll og ein dukkert i sjøen inn i mellom.

Fiskemiddag på El Molino.
Det vart ingen delfin denne dagen. Vi såg masse fisk inne på hamna i Mogan, men vi hadde ikkje fisketroe til å fange dei med. For å få litt smak av fisk måtte vi gå på restaurant når vi kom tilbake til Puerto Rico. Spørsmålet var då kva restaurant vi skulle gå på. Valet var ikkje så vanskeleg. Vi måtte til El Molino. Der var ein kjekk kelnar som Solfrid og Helga likte så godt. Dei hadde til og med fått smellkyss av han på kinnet. Så den saka var biff.
Peder og Jakob var ikkje så opptekne av kelnerane som sprang fram og tilbake, men dei var einige i at El Molino var ein koseleg plass å få seg noko å ete. Maten var god, servicen var god, og det var ordna fint med lys og grøne plantar. Dette vart vår plass til å få oss mat, av ein eller annan grunn.

fredag, desember 15, 2006

Gran Canaria - øya på tvers

Ein må sjå seg litt rundt når ein reiser så langt. Vi gjorde ikkje det så masse, men vi sette av ein dag til å farte. Vi vart med på den "Klassiske Gran Canaria" turen. Bussen tok oss med innover øya, og vi kom høgare og høgare. Vi var oppe i vel 1700 m.o.h., og der møtte vi tåka.
Vegane vi køyrde på minna oss litt om smale og svingete Vestlands-vegar. Kom vi til ein krapp sving, la sjøføren seg på hornet. Då måtte han bruke heile vegbreidda, og då burde det ikkje kome ein bil imot midt i svingen.

Der var ein bil som køyrde framfor oss heile tida, og sjøføren der var ei søt senjorita. Ho hadde med filmkamera, og ho stod klar til å filme alle plassar vi stoppa. Vi fekk sjølvsagt høve til å kjøpe den filmen, men ein god del av den var reklame for øya og for reiseselskapet. Det var business både utafor bussen og inn i.
Vår dyktige guide fortalde at det kunne kome snø på dei høgaste plassane på øya om vinteren, og kanariane vart ville når dei fekk høyre at snøen hadde kome. Då sette dei seg i bilane og køyrde til fjells på sommardekka sine. Oppe i snøen vart dei som barn. Dei leika og boltra seg, og dei bygde snømenn på bilane sine. Det var stas å kome ned igjen i lavlandet med ein snømann på panseret, men det er uvisst kor mykje det var igjen av snømannen når dei kom ned.

Jesus på markedet.
Vi stoppa ved eit marked i høglandet. Der møtte vi ein eldre mann med esel, og hans store iver var at nokon skulle ri på eselet hans. Dersom ein tok seg ein ridetur utan å avtale prise på førehand, kosta turen 2 euro, men dersom ein avtalte prisen før ein sette seg på eselet, kosta turen 1 euro. Det er mange ting å vere obs på.
På dette markedet var det også sal av honningkaker og anna godteri. Smaksprøvene vart delt ut, og salet gjekk unna. I ettertid smakte ikkje smaksprøvene og dei kjøpte varene heilt likt, men damene tente nokre euro i alle fall.
Normalt tenkjer vi på Jesus som ein ærleg og påliteleg mann, men her fekk vi nokre formanande ord før vi gjekk ut av bussen. På markedet ville vi møte ein Jesus, og han var i fylgje guiden ein stor kjeltring. Han hadde stillt ut masse tøyvarer. "Fint, fint", sa han, og så gjorde han sitt beste for å lokke damene til seg. Det er uvisst kor mykje sal det vart på han.

Jomfru Maria i Teror.
Eit anna stopp var byen Teror ikkje langt frå Las Palmas, og her fekk vi kome inn i ei kyrkje. Folket på Kanariøyane er katolikkar, og der er ein sterk dyrking av jomfru Maria . Inne i kyrkja tronar ho på ei trone av sølv. Dersom nokon har vondt i ein fot, kan dei sjølve eller andre kjøpe ein slik kroppsdel av tre og ta den med inn i kyrkja til Maria og be om at det vonde måtte forsvinne. Folk kunne også krype opp og ned midtgangen i kyrkja til dei blødde på knea når det var noko dei ville be Maria om. Dette verka vel slitsamt for oss som lever med ei anna tru.

Bananer i lange baner.
Når vi kom ned frå fjellet og lenger nord på Gran Canaria, merka vi at klimaet var meir fuktig. Her var vegitasjonen også meir frodig. Der i området var det mange som dyrka bananar, og det gjorde dei ute i det fri eller i store drivhus. Bananar som voks ute i det fri var mindre enn dei frå drivhusa, og dei var søtare på smak. Banan er ein eksportartikkel frå Kanariaøyane.
Vi lærte også kvifor bananen er bøygd. Det har å gjere med det at den veks nedover på klasen, men så vil den bøye seg oppover mot lyset. Då får den den bøygda forma.


Flamingoen dansar.
Gran Canaria er prega av turismen. Lokabefolkninga bur utafor turistbyane, og det er ikkje så mykje ein ser til den lokale kulturen, men litt vart det. Ein kveld kom det ei dansegruppe til hotell vårt. Det var fire kvinner og ein mann, og dei dreiv med Flamingadans. Flamingo er eigentleg ein portugisisk fugl med lang hals og lange bein, og den har symjehud mellom framtea. Desse fire kvinnene og den eine mannen hadde ikkje spesielt lang hals eller lange bein, men dei var flinke til å danse. Kva som var mellom tea, såg vi ikkje.

søndag, desember 10, 2006

Gran Canaria - strandliv

Gran Canaria er ein fin plass å reise til dersom målet er å få sommar, sol og varme. Det vil seie: Det er avhengig av kvar på øya ein er. Der er fire klimatiske soner på øya, og det kan vere stor skilnad mellom desse. På sørkysten liknar klimaet på det som er i Marokka i Afrika, og det er tørt og varmt. Det ser ein også på vegetasjonen. I sør er det karrig vegetasjon, men lenger inne og nord på øya er det meir fuktig og meir grønt.

Amadores.
Målet vårt med å reise hit var å få eit avbrekk frå den mørke og sure hausten i Norge, og då var Puerto Rico ein fin plass å reise til. Himmelen var blå dag etter dag, sola varma godt, og temperaturen låg jamnt på rundt 30 grader. Under slike forhold må ein trekke til stranda. Ca. 2 km frå Puerto Rico var det laga til ei strand som vart kalla Amadores. Der hadde ein køyrt på sand og bygt moloar som skulle verne mot bårene. Sanden var laus, og ein sokk lett ned i , men det var ikkje noko problem å gå der.
Der var ein del folk på Amadores, og ein høyrde kjente språk rundt seg. Der var tydlegvis ein del skandinavar, og ein god del av desse var norske. Men når ein på ferie for å koble ut, går ein ikkje bort til alle for å prate. Ein slenger seg ned på sanden og nyt livet til ein må ein tur ut i sjøen for å kjøle seg ned.
På strendene er der også senger som ein kan bruke. Vi var så naive første dagen at vi trudde at vi kunne berre ta med oss slike senger og sette dei der vi ville, men den gang ei. Oppsynet kan etter ei tid og tala oss til rette. Vi hadde "no respect" sa dei. Etter det var det å ligge på handkle på sanden, og vi var glade for å kunne leige ein parasol.

Hotel i fjellsida.
Det positive med å gå til Amadores var at då fekk ein også trimme litt før ein skulle legge seg ned og dorme nokre timar. Der var ein fin gangveg frå Puerto Rica til denne stranda, og det låg nok masse arbeid bak den gangvegen. Den var murt opp etter fjellsida, og den var fint dekorert med naturstein.
På vår veg passerte vi også fleire hotellkompleks. Dei klorta seg fast i fjellveggen, og brosjyra fortalte at det skorta ikkje på luksus. Det var ikkje så lett å kome seg derifrå og ned til sjøen, men det var laga til flott bassenganlegg oppe på taket. Eg skulle tru at ein må høyre til kaksane for å slå seg ned på desse hotella.

Gratis drosjetur.
På desse turistplassane er der mange som vil selge ulike ting, og tilboda kan høyrast forlokkande ut. Han far sjølv i familien er litt skeptisk til slikt, og han ville gå vidare når nokon ropte etter oss. Men ho mor stoppa når det vart ropt "lady". Det var ein hyggeleg svenske som ville snakke med oss. Han ville tilby ein hyggeleg dag på stranda Anfi, og den var flottare enn Amadores. Det låg litt omvisning i dette, men den kunne vi hoppe av når vi ville. Dessutan skulle vi få gratis drosje til Anfi og tilbake, og som takk skulle kvar av oss få eit stort badehandkle, ei T-skjorte og ei flaske vin.
Ja, dette måtte vi prøve, og til Anfi barst det. Men vel framme fekk vi servert ein annan versjon. Vi måtte vere med på heile omvisninga for å få desse flotte tinga, men vi ville ikkje bruke heile dagen til det. Då hoppa vi av alt saman, men vi fekk ein fin dag på stranda sjølv om vi måtte sjå langt etter badehandkle, T-skjorte og vin. Men etter endt dag fekk vi gratis drosje tilbake. Nokre snille folk finst det dog rundt om.

fredag, desember 01, 2006

Gran Canaria - hotell-liv


Vi kom oss til syden denne hausten også. Flyet letta frå Gardermoen fredag 13. oktober (Silje Beate sin bursdag), og målet var Gran Canaria. Det var ikkje så flust med folk i flyet, men søstera mi Helga og mannen Jakob var der, og det var nok for oss. Ei anna søster, Anna, og mannen Olav skulle også vere med, men der kom det noko i vegen.

Hotell og hotell.
Etter ca. fem timar i lufta landa vi ved Las Palmas, og så var det sommar og sol. Himmelen var blå, sola var klar, og varmen kom imot oss.
Så var det å finne bagasjen sin og ein plass i bussen. Den tok oss med til sør-vest kysten av øya. Vi skulle bu på hotellet Morasol i Puerto Rica. Det var eit hotell med god standard, og det var reint. Romservice kvar dag med oppreidd seng og nye handkle. Vi følte oss som kaksar, sjølv om vi ikkje er det. Solfrid og eg budde i første etasje. Vi var litt skeptiske til det, for vi tenkte det ville bli ein del bråk då, men det vart ikkje noko problem. Derimot låg bassenget rett utfor døra vår, og det var berre å gå rett ut og ta seg ein dukkert. Mi spreke fru hadde seg ofte nokre lengder i vatnet før frukost.
Dette var ein tur til å slappe av og nyte livet. Temperaturen låg på ca. 30 gradar dag etter dag, og himmelen held fram å vere blå. Då var det flott å dekke på bordet ved bassengkanten og nyte ettermiddags-kaffien saman med god familie.
For oss såg det elles ut som om Puerto Rica var ein by av hotell. Dei låg på rekke og rad, og dei låg oppover i fjellsidene. Det var ikkje mange bustadhus å sjå, og vi lurte på om det budde "kanariar" her. Vi fekk høyre at dei budde helst lenger inne på øya. Turismen hadde gjort det for dyrt for dei å bu i desse turistbyane. Kanariøyene er vulkanlandskap, og det er tørt og karrig. Det gjeld også Gran Canaria. Det vil seie: Det kjem an på kvar på øya ein er. Til lenger nordover ein kjem, til meir frodig blir det. Men i sør er det ca. 320 soldagar i året, og der er varmt og tørt. Då er det ikkje mykje som veks, men der var ein del. I sentrum av Puerto Rico var der mange palmar, og der var noko som såg ut som gras. Der var også plassar med flott blomar i mange fargar. Reint flott var det å sjå på.