lørdag, desember 16, 2006

Gran Canaria - på leit etter delfin

Det er varmt i sjøen rundt Kanariøyene, og der kan vere spennande dyr å sjå. Eit av desse er delfin. Det er for meg eit fasinerande dyr, og det hadde vore moro å verkeleg sett eit ein gong.
På hamna i Puerto Rico var der båtar som reiste på delfin-safari då målet var å sjå desse flotte dyra. Der var også ferger som gjekk til ein koseleg fiskarby ikkje så langt borte, og som av og til la turen om delfin-området eit stykke ute på sjøen. Vi vart med på ein slik tur ein dag.


Delfinen hadde lunchpause.
Vi reiste utover, og vi speida og vi speida, men ingen delfin var å sjå. Etter ei tid foreslo eg at nokon kunne hoppe i sjøen, og så kunne vi andre leike at det var ein delfin, men det fall ikkje heilt i smak.
Vi hadde ein flott båttur. Det var blå himmel og roleg sjø, så vi hadde det så fint som vi kunne ha det, men vi måtte sette kursen mot land utan å ha sett nokon delfin. Slik er det av og til, men kanskje vi har betre lykke ein annan gong.

Fiskarbyen Mogan.


Ferga gjekk inn til byen Mogan. Det var ein forholdsvis liten by. Den var ikkje så prega av turisme som Puerto Rica, men der var ein del turistar å sjå likevel. Folk jobba på båtane sine rundt om, og der var mottak av fisk. Gatene var fint dekorert med blomar, og der var litt trange og koseleg gater å gå i. Dette var ein fin by.


Vi rusla litt rundt og kike og handla, og så var det å finne vegen til stranda. Alle plassar med respekt for seg sjølv hadde ei badestrand. Det var varmt denne dagen, og det var lite vind. Derfor var det til tider trykkande å ligge på stranda. Det hjalp med ein parasoll og ein dukkert i sjøen inn i mellom.

Fiskemiddag på El Molino.
Det vart ingen delfin denne dagen. Vi såg masse fisk inne på hamna i Mogan, men vi hadde ikkje fisketroe til å fange dei med. For å få litt smak av fisk måtte vi gå på restaurant når vi kom tilbake til Puerto Rico. Spørsmålet var då kva restaurant vi skulle gå på. Valet var ikkje så vanskeleg. Vi måtte til El Molino. Der var ein kjekk kelnar som Solfrid og Helga likte så godt. Dei hadde til og med fått smellkyss av han på kinnet. Så den saka var biff.
Peder og Jakob var ikkje så opptekne av kelnerane som sprang fram og tilbake, men dei var einige i at El Molino var ein koseleg plass å få seg noko å ete. Maten var god, servicen var god, og det var ordna fint med lys og grøne plantar. Dette vart vår plass til å få oss mat, av ein eller annan grunn.