søndag, desember 10, 2006

Gran Canaria - strandliv

Gran Canaria er ein fin plass å reise til dersom målet er å få sommar, sol og varme. Det vil seie: Det er avhengig av kvar på øya ein er. Der er fire klimatiske soner på øya, og det kan vere stor skilnad mellom desse. På sørkysten liknar klimaet på det som er i Marokka i Afrika, og det er tørt og varmt. Det ser ein også på vegetasjonen. I sør er det karrig vegetasjon, men lenger inne og nord på øya er det meir fuktig og meir grønt.

Amadores.
Målet vårt med å reise hit var å få eit avbrekk frå den mørke og sure hausten i Norge, og då var Puerto Rico ein fin plass å reise til. Himmelen var blå dag etter dag, sola varma godt, og temperaturen låg jamnt på rundt 30 grader. Under slike forhold må ein trekke til stranda. Ca. 2 km frå Puerto Rico var det laga til ei strand som vart kalla Amadores. Der hadde ein køyrt på sand og bygt moloar som skulle verne mot bårene. Sanden var laus, og ein sokk lett ned i , men det var ikkje noko problem å gå der.
Der var ein del folk på Amadores, og ein høyrde kjente språk rundt seg. Der var tydlegvis ein del skandinavar, og ein god del av desse var norske. Men når ein på ferie for å koble ut, går ein ikkje bort til alle for å prate. Ein slenger seg ned på sanden og nyt livet til ein må ein tur ut i sjøen for å kjøle seg ned.
På strendene er der også senger som ein kan bruke. Vi var så naive første dagen at vi trudde at vi kunne berre ta med oss slike senger og sette dei der vi ville, men den gang ei. Oppsynet kan etter ei tid og tala oss til rette. Vi hadde "no respect" sa dei. Etter det var det å ligge på handkle på sanden, og vi var glade for å kunne leige ein parasol.

Hotel i fjellsida.
Det positive med å gå til Amadores var at då fekk ein også trimme litt før ein skulle legge seg ned og dorme nokre timar. Der var ein fin gangveg frå Puerto Rica til denne stranda, og det låg nok masse arbeid bak den gangvegen. Den var murt opp etter fjellsida, og den var fint dekorert med naturstein.
På vår veg passerte vi også fleire hotellkompleks. Dei klorta seg fast i fjellveggen, og brosjyra fortalte at det skorta ikkje på luksus. Det var ikkje så lett å kome seg derifrå og ned til sjøen, men det var laga til flott bassenganlegg oppe på taket. Eg skulle tru at ein må høyre til kaksane for å slå seg ned på desse hotella.

Gratis drosjetur.
På desse turistplassane er der mange som vil selge ulike ting, og tilboda kan høyrast forlokkande ut. Han far sjølv i familien er litt skeptisk til slikt, og han ville gå vidare når nokon ropte etter oss. Men ho mor stoppa når det vart ropt "lady". Det var ein hyggeleg svenske som ville snakke med oss. Han ville tilby ein hyggeleg dag på stranda Anfi, og den var flottare enn Amadores. Det låg litt omvisning i dette, men den kunne vi hoppe av når vi ville. Dessutan skulle vi få gratis drosje til Anfi og tilbake, og som takk skulle kvar av oss få eit stort badehandkle, ei T-skjorte og ei flaske vin.
Ja, dette måtte vi prøve, og til Anfi barst det. Men vel framme fekk vi servert ein annan versjon. Vi måtte vere med på heile omvisninga for å få desse flotte tinga, men vi ville ikkje bruke heile dagen til det. Då hoppa vi av alt saman, men vi fekk ein fin dag på stranda sjølv om vi måtte sjå langt etter badehandkle, T-skjorte og vin. Men etter endt dag fekk vi gratis drosje tilbake. Nokre snille folk finst det dog rundt om.