fredag, desember 15, 2006

Gran Canaria - øya på tvers

Ein må sjå seg litt rundt når ein reiser så langt. Vi gjorde ikkje det så masse, men vi sette av ein dag til å farte. Vi vart med på den "Klassiske Gran Canaria" turen. Bussen tok oss med innover øya, og vi kom høgare og høgare. Vi var oppe i vel 1700 m.o.h., og der møtte vi tåka.
Vegane vi køyrde på minna oss litt om smale og svingete Vestlands-vegar. Kom vi til ein krapp sving, la sjøføren seg på hornet. Då måtte han bruke heile vegbreidda, og då burde det ikkje kome ein bil imot midt i svingen.

Der var ein bil som køyrde framfor oss heile tida, og sjøføren der var ei søt senjorita. Ho hadde med filmkamera, og ho stod klar til å filme alle plassar vi stoppa. Vi fekk sjølvsagt høve til å kjøpe den filmen, men ein god del av den var reklame for øya og for reiseselskapet. Det var business både utafor bussen og inn i.
Vår dyktige guide fortalde at det kunne kome snø på dei høgaste plassane på øya om vinteren, og kanariane vart ville når dei fekk høyre at snøen hadde kome. Då sette dei seg i bilane og køyrde til fjells på sommardekka sine. Oppe i snøen vart dei som barn. Dei leika og boltra seg, og dei bygde snømenn på bilane sine. Det var stas å kome ned igjen i lavlandet med ein snømann på panseret, men det er uvisst kor mykje det var igjen av snømannen når dei kom ned.

Jesus på markedet.
Vi stoppa ved eit marked i høglandet. Der møtte vi ein eldre mann med esel, og hans store iver var at nokon skulle ri på eselet hans. Dersom ein tok seg ein ridetur utan å avtale prise på førehand, kosta turen 2 euro, men dersom ein avtalte prisen før ein sette seg på eselet, kosta turen 1 euro. Det er mange ting å vere obs på.
På dette markedet var det også sal av honningkaker og anna godteri. Smaksprøvene vart delt ut, og salet gjekk unna. I ettertid smakte ikkje smaksprøvene og dei kjøpte varene heilt likt, men damene tente nokre euro i alle fall.
Normalt tenkjer vi på Jesus som ein ærleg og påliteleg mann, men her fekk vi nokre formanande ord før vi gjekk ut av bussen. På markedet ville vi møte ein Jesus, og han var i fylgje guiden ein stor kjeltring. Han hadde stillt ut masse tøyvarer. "Fint, fint", sa han, og så gjorde han sitt beste for å lokke damene til seg. Det er uvisst kor mykje sal det vart på han.

Jomfru Maria i Teror.
Eit anna stopp var byen Teror ikkje langt frå Las Palmas, og her fekk vi kome inn i ei kyrkje. Folket på Kanariøyane er katolikkar, og der er ein sterk dyrking av jomfru Maria . Inne i kyrkja tronar ho på ei trone av sølv. Dersom nokon har vondt i ein fot, kan dei sjølve eller andre kjøpe ein slik kroppsdel av tre og ta den med inn i kyrkja til Maria og be om at det vonde måtte forsvinne. Folk kunne også krype opp og ned midtgangen i kyrkja til dei blødde på knea når det var noko dei ville be Maria om. Dette verka vel slitsamt for oss som lever med ei anna tru.

Bananer i lange baner.
Når vi kom ned frå fjellet og lenger nord på Gran Canaria, merka vi at klimaet var meir fuktig. Her var vegitasjonen også meir frodig. Der i området var det mange som dyrka bananar, og det gjorde dei ute i det fri eller i store drivhus. Bananar som voks ute i det fri var mindre enn dei frå drivhusa, og dei var søtare på smak. Banan er ein eksportartikkel frå Kanariaøyane.
Vi lærte også kvifor bananen er bøygd. Det har å gjere med det at den veks nedover på klasen, men så vil den bøye seg oppover mot lyset. Då får den den bøygda forma.


Flamingoen dansar.
Gran Canaria er prega av turismen. Lokabefolkninga bur utafor turistbyane, og det er ikkje så mykje ein ser til den lokale kulturen, men litt vart det. Ein kveld kom det ei dansegruppe til hotell vårt. Det var fire kvinner og ein mann, og dei dreiv med Flamingadans. Flamingo er eigentleg ein portugisisk fugl med lang hals og lange bein, og den har symjehud mellom framtea. Desse fire kvinnene og den eine mannen hadde ikkje spesielt lang hals eller lange bein, men dei var flinke til å danse. Kva som var mellom tea, såg vi ikkje.