onsdag, januar 17, 2007

Nils til minne

Vår kjære Nils til minne.
Torsdag 14. desember om ettermiddagen sat eg i bilen på veg tilbake til Skotfoss. Det nærma seg jul. Tankane jobba med opplegget til skulegudstenestene og til julegudstenestene.
Så ringde telefonen. Det var Britt Jeaneth. Eg høyrde på stemma at noko var gale. "Pappa var død", sa ho. Den var hard å ta. Eg ville ikkje tru det, men ... då var det sikkert slik. Hjartet hadde stoppa medan han sat ved kjøkkenbordet og las avisa.
Så var det å snu seg rundt og få rydde ting til side slik at ein kunne reise til Ellingsøya veka etter. Vi måtte vere med og ta avskjed med Nils.
Eg trur eg huskar første gongen eg møtte Nils. Det var i 1964. "Fiskenes" skulle selgast til Fiskarstranda, og ein del folk derifrå kom til Haramsøya i samband med overleveringa av båten. Deriblant var Nils.

På jakt etter Hilda.
Seinare kom Nils tilbake til Haramsøya. Han byrja å kike etter søstera mi, Hilda, og det likte eg dårleg. Det var så greitt at Hilda var der ho var, men eg kunne ikkje hindre det som var på gang.
Dei to gifta seg i Borgund kyrkje 30. desember 1967. Nils kom inn i familien vår, og han vart eit av dei menneska eg har sett aller mest pris på. Han var ein stjernekar. Han var lett å vere saman med han, og ein trivdest i hans selskap. Han var så snill, og han nølte ikkje med å gjere ei teneste for andre. Det var lett for han å gi bort ting, og den dressen eg hadde på meg i gravferda hans 21. desember 2006, hadde eg fått med han. "Ka i verda", sa han.
Nils likte at folk kom på besøk. Han hadde stort harterom, og då vart det nok husrom også. Og så var det viktig for han at folk fekk nok mat, men han sjølv stoppa å ete når "kvota" var innteken. Då vart han som regel setande og vente på dei andre, for "inntaket" hans gjekk fort.

På sjøen.
Nils var ein sjøen sin mann. Han reiste ut til sjøs ikkje lenge etter konfirmasjonen, og han seilte ute i ca. 10 år. Han var med ein båt som heitte "Terria". Han hadde mykje å fortelje frå desse åra, og han uttalte dei utanlandske orda på sin måte. Det var ikkje så nøye med om uttalen var korrekt.
Frå 1959 byrja han som fiskar, og skal ein ramse opp båtane han var med, kan ein nemne: "Langahaug", "Nord", "Sulabrun", "Borgundfjord", "Erik Løken" og "Tampen". Den siste var han med i 4-5 år. Han var med "Fiskenes" frå 1964-1970. Han var med "Fiskeskjær" frå 1970-1986. Denne perioden kom det ny "Fiskeskjær", og inn i mellom nybygga var han med "Merian" og "Havskjær".
Nils var ein ettertrakta sjømann, for han var dyktig å arbeide. Det gjekk unda når han sette i gong, og det fekk vi erfare på andre måtar også. Når vi var ute i Håvika på Haramsøya og plukka blåbær, vart som regel spanna hans først full. På Grytebust på Ellingsøya skulle han lage dør frå kjøkkenet og inn til daglegstova, og då var det å finne fram motorsaga. Støvskya stod rundt han, men var der ledningar inne i veggen tru? Nei, det tenkte han på etterpå. "Ka i verda", sa han.
Frå 1978-1979 arbeidde Nils på sjøbud på Ellingsøy. Han slutta som yrkesaktiv i 1986.

Verdig avskjed.
Nils vart gravlagd frå Ellingsøy kyrkje torsdag 21. desember. Folk hadde møtt opp frå mange plassar, og det vart ein verdig avskjed. Noko viktig for oss er borte no når Nils er borte, men vi har håpet om å vere saman igjen ein gong seinare. Det skal skje når jord og himmel er fødd på ny, og Jesus samlar folket sitt til evig fest og glede. Og inntil det skjer lyser vi Guds velsgning og fred over Nils sitt minne, og vi takkar for alt han var for oss.